تکنولوژی دیجیتال، صحنه های دوگانه و اشکال نوین هنری در آثار بینارسانه ای استودیو اتزورو

نوع مقاله : علمی ترویجی

نویسنده
لیلی گله داران
عضو هیات علمی گروه ادبیات نمایشی دانشگاه هنر شیراز
چکیده
دهه ی پایانی قرن پیش، مقارن بود با انقلاب دیجیتال و شروع مباحثات پیرامون ارتباط دوطرفه میان هنرهای اجرایی و هنرهای رسانه ای. متعاقب ظهور پرفورمنس، تولیدات هنری خارج از حوزه ی تئاتر محبوبیت یافتند؛ از طرفی تخصصی بودن ژانر تئاتر کنار گذاشته شد و از طرفی ویژگی بارز این هنر یعنی زنده بودن و تأثیرات اجرایی آن در هنرهای دیگر نفوذ یافت. هدف این مقاله بررسی ارتباط دو طرفه میان هنرهای اجرایی و هنرهای بازتولیدی از طریق آنالیز و بررسی آثار گروه ایتالیایی استودیو اتزورو است که با تفحص بر رسانه های جدید، بر مبنای نگرش بینارشته ای(تئاتر، سینما، ویدیو، تولیدات تلویزیونی، اینستالیشن) با ایده ی همگن سازی تصاویر الکترونیک با محیط اجرا، ساخت صحنه های دوگانه و تربیت تماشاگر برای مشارکت در تولید، آثارشان را خلق می کنند. چه ارتباطی میان هنر اجرایی بی دوام و هنرهای رسانه ای که قابلیت بازتولیدی دارند وجود دارد، زنده بودن هنرهای اجرایی و غیر زنده بودن آثار رسانه ای چگونه و در چه ساختاری با هم تلفیق می شوند؟ این پژوهش به روش توصیفی ـ تحلیلی و با جمع آوری اطلاعات اسنادی و مشاهده ی مستقیم صورت گرفته است. مشاهدات این پژوهش نشان می دهد که در ارتباط دو سویه ی تئاتر با سینما، تلویزیون و ویدیو، تئاتر از محدودیت های صحنه ای ژانر خود فرا می رود تا خود را احیا و باز ابداع نماید و هنرهای رسانه ای نیز با ورود به صحنه ی زنده تئاتر، زنده و غیر بازتولیدی می شوند.

کلیدواژه‌ها

عنوان مقاله English

Digital technology, double scene and new art forms in intermediary works of Studio Azzurro

نویسنده English

Leila Galehdaran
Leila Galehdaran /Assistant professor / Shiraz University of arts
چکیده English

The last decade of the previous century was coinciding with the digital revolution and the start of debates about the two-way relationship between the performance arts and the media arts. Following the emergence of performance, artistic productions became popular outside the theater; on the other hand, the specialization of theater genre was abandoned and, on the other hand, the distinctive feature of this art, namely, its liveness and performing influences had influenced in other arts. This article is intended to examine the two-way relationship between the performance and reproductive arts through the analysis and study of the works of the Italian group Studio Azzurro which can create their works through researching new media based on an interdisciplinary approach to (theater, cinema, video, television productions, installation) with the idea of homogenizing electronic images with performing environment, creating dual scenes, and training the audience to participate in production. What is the relationship between non-viable performing arts and reproducible media arts and
how are the liveness of performing arts and non-liveness of media can be integrated and in what structure? This research is a descriptive-analytical one and has been conducted with gathering documentary data and direct observation and in direct observation, performances, films, interviews and lectures are cited. This study show that in the two-way relationship of theater-cinema, television and video, theater goes beyond the scenic restrictions of its genre to reinvent and revive itself and the media arts as they enter the live theater scene, they also become live and non-reproducible.

کلیدواژه‌ها English

Studio Azzurro
media
theater
television
double scenes
پاکباز، رویین. (1381). درجستجوی زبان نو. تحلیلی از سیر تحول هنر نقاشی در عصر جدید، تهران: نشر نگاه.
- شکنر، ریچارد. (۱۳۹۴). نظریه اجرا، مهدی نصرالله زاده، سمت: تهران.
- گله داران، لیلی. (1399). «ریل تایم فیلم: همزمانی و این همانی تصاویر در صحنه تئاتر»، فصلنامه علمی-پژوهشی تئاتر، خرداد، شماره 75، صص 98-79.
- لوسی اسمیت، ادوارد. (1382). مفاهیم و رویکردها در آخرین جنبش‌های هنری قرن بیستم. جهانی شدن و هنر جدید، علیرضا سمیع آذر، نشر نظر: تهران.
- وندز، بروس. (1394). هنر در عصر دیجیتال، مهدی مقیم نژاد و محمدعلی مقصودی، انتشارات سوره مهر: تهران.
 
پاکباز، رویین. (1381). درجستجوی زبان نو. تحلیلی از سیر تحول هنر نقاشی در عصر جدید، تهران: نشر نگاه.
- شکنر، ریچارد. (۱۳۹۴). نظریه اجرا، مهدی نصرالله زاده، سمت: تهران.
- گله داران، لیلی. (1399). «ریل تایم فیلم: همزمانی و این همانی تصاویر در صحنه تئاتر»، فصلنامه علمی-پژوهشی تئاتر، خرداد، شماره 75، صص 98-79.
- لوسی اسمیت، ادوارد. (1382). مفاهیم و رویکردها در آخرین جنبش‌های هنری قرن بیستم. جهانی شدن و هنر جدید، علیرضا سمیع آذر، نشر نظر: تهران.
- وندز، بروس. (1394). هنر در عصر دیجیتال، مهدی مقیم نژاد و محمدعلی مقصودی، انتشارات سوره مهر: تهران.
 
 
 
-Balzola, Andrea, Prono Franco. (1994). La nuova scena elettronica. Il video e la ricerca teatrale in Italia, Rosenberg& Sellier, Torino.
-Balzola, Andrea. (2007). "Le scene virtuali di Studio Azzurro da Prologo a Galileo", in (a cura Di Marino) Tracce, sguardi e altri pensieri, Feltrinelli: Milano.
-Borutti, Silvana. (2011). "Divenire figura. Le immagini fra memoria, desiderio e sublime" in (a cura di Daniele Guastini, Dario Cecchi, Alessandro Campo), Alla fine delle cose. Contributo a una storia critica delle immagini, Usher arte: Firenze.
-Bourriaud, Nicolas. (2004). Postproduction. Come l'arte riprogramma il mondo Postmedia, Postmedia Books: Milano.
-Casetti, Francesco. (2011). "I media nella condizione post-mediale" in (a cura di Daniele Guastini, Dario Cecchi, Alessandra Campo) Alla fine delle cose. Contributi a una storia critica delle immagini, Usher Arte: Firenze.
-Cirifino, Fabio. (2005). Studio Azzurro, Immagini vive, Electa: Milano.
-Corsetti, Giorgio Barberio. (1988)." La camera astratta, tre spettacoli tra teatro e video" in (a cura di Valentini) Studio Azzurro e Giorgio Barberio Corsetti, Ubulibri: Milano.
-Diodato, Roberto. (2005). Estetica del virtuale, Mondadori: Milano.
-Di Marino, Bruno. (2007). Studio Azzurro, Videoambienti, ambienti sensibili e alter esperienze tra arte, cinema, teatro e musica, Feltrinelli: Milano.
-Grazioli, Cristina. (2015). "Proiezione, spazio, materia: compore e scompore con la luce", in (a cura di V. Valentini) Nuovo Teatro made in Italy 1963-2013, Bulzoni Rditore: Roma.
-Kuhn, Thomas. (1978). La struttura delle rivoluzioni scientifiche, Einaudi, Torino.
-Levy, Pierre. (1997). Il ritual, Rffaello Cortina: Milano.
-McLuhan, Marshall. (1964). Understanding Media: The Extensions of Man, Penguin: Harmondsworth.
Marranca,Bonnie. (2010). Performance as Design.The Mediaturgy of John Jerurun’s Firewall, PAJ n. 96.
-Picon-Vallin, Bèatrice. (1998). Les é carns sur la scéne: tentations et résistance de la scene face aux images, Ed. L'age d'Homme: Losanna.
-Phelan, Peggy. (1993). Ontology of Performance: representation whitout reproduction in unmarked. The politics of performance, Routledge: London.
-Pittaluga, Noemi, Valentini, Valentina. (2012). Studio Azzurro Teatro, Contrasto: Roma.
-Rosa,Paolo. (2010). "Sensitive City:La città dei portatori di storie ", in Studio Azzurro, Scalpendi: Milano.
-Rosa, Paolo. (2009). "La vocazione plurale della regia", Convesazione con V. Valentini, Biblioteca Teatrale, n°91-92, Bulzoni Rditore: Roma.
-Valentini, Valentina. (1987). Teatro in immagine, eventi performativi e nuovi media, Bulzoni Editore: Roma.
-Valentini, Valentina. (1988). "Prologo elettronico. Fluidità e trasparenza" in Studio Azzurro e Giorgio Barberio Corsetti, La camera astratta, tra spettacoli fra teatro e video, Ubulibri: Milano.
-Valentini, Valentina. (2005). "Il teatro di fine Millennio", in Biblioteca teatrale, nn.74 – 76. Bulzoni Rditore: Roma.
-Valentini, Valentina. (2015). Nuovo Teatro Made in Italy 1963-2013, Bulzoni Editore: Roma.
-Valentini, Valentina. (2007). Mondi, corpi, materie. Teatri del secondo Novecento, Bruno Mondadori: Milano.
-Valentini, Valentina. (2009). " I modi della regia nel nuovo Millennio", In Biblioteca teatrale, Conversazione con Paolo Rosa, La vocazione plurale della regia, nn 91-92, luglio- dicembre. Bulzoni Editore: Roma.
-Valentini, Valentina. (2017). L'esperienza delle immagini, Mimesis/Resilienze: Milano-Udine.
-http://www.studioazzurro.com/
جامعه فرهنگ رسانه
دوره 9، شماره 36
پاییز 1399
صفحه 33-54

  • تاریخ دریافت 25 تیر 1399
  • تاریخ بازنگری 06 دی 1399
  • تاریخ پذیرش 10 دی 1399