انجمن ایرانی مطالعات فرهنگی و ارتباطات جامعه فرهنگ رسانه 2322-3855 5 21 2017 02 19 Discursive practices and their necessities; Reflections on M.A theses in social science at Razi University کردارهای گفتمانی و الزامات آن: ملاحظاتی درباره پایان‌نامه‌های علوم اجتماعی دانشگاه رازی 121 132 49475 FA همایون مرادخانی عضو هیئت علمی دانشگاه رازی Journal Article 2017 08 20 Conducting a thorough review of the M.A. theses in Sociology and Cultural Studies at Razi University, it seems that we could grasp the idea of how in this system of knowledge production, discursive practices and facts are being articulated and archived. While the way that this articulation of practices works is not different from the commom style of conducting research in humanities in Iranian academia, in this article, the goal is to shed light on the case of Razi University. From our perspective, some peculiar and different kinds of discursive practices, which are being articulated unnecessarily and are even misleading in the system of knowledge production, lead to a special kind of archiving in M.A. theses which is unable both in determining the exceptionality of our experiences and in producing the effective possible knowledge; practices that by neglecting the very necessaries of rules in a new discourse formation, inevitably form "the trauma of missed opportunities" in establishing a well in-depth knowledge as an inseparable part of these discipline's unconscious.   به نظر می‌رسد بتوان با مرور پایان‌نامه‌های فارغ‌التحصیلان رشته‌های کارشناسی ارشد جامعه شناسی و مطالعات فرهنگی دانشگاه رازی به چگونگی مفصل‌بندی کردارهای گفتمانی و نحوه آرشیو واقعیت در نظام ِتولیدِ دانشِ آن پی برد. هر چند شیوه‌ای که مفصل‌بندی این کردارها را امکان‌پذیر کرده، قرابت زیادی با شیوه‌های رایج در علوم اجتماعی کشور دارد اما از آنجا که موضوع این گفتار متمرکز بر دانشگاه رازی است لذا تلاش شده تا صرفاً مختصات این فضا به دست داده شود. از دید این پژوهش، حوزه‌ای از کردارهای گفتمانی مختلف که هیچ الزامی هم در مفصل‌بندی آن‌ها نیست و ای بسا به جهت‌گیری‌هایی غیرسودمند در نظام تولید دانش بدل گشته، به شیوه‌ای از آرشیو کردن در این پایان‌نامه‌ها راه برده که هم در تشخیص تکینگی تجارب درمانده و هم امکان تکوین تولید دانشی موثر در این باره را با پرسش‌هایی جدی مواجه کرده است؛ کردارهایی که در عدم التفات به ضرورت‌های مربوط به قاعده‌مندی یک شکل‌گیری گفتمانی، به ناگزیر «ترومای فرصت‌های از دست رفته» در تاسیس دانشی اندیشیده از واقعیت را به بخشی جدایی‌ناپذیر و دردناک از ناخودآگاه این رشته‌ها بدل ساخته‌اند https://www.jscm.ir/article_49475_c19e68e258cc404998f63be5780cb450.pdf