انجمن ایرانی مطالعات فرهنگی و ارتباطات جامعه فرهنگ رسانه 2322-3855 مقالات آماده انتشار 2025 12 27 The effect of Telework on Job Stress with the moderating role of Employees&#039; Beliefs about Telework تاثیر دورکاری بر استرس شغلی با نقش تعدیلگر باورهای کارکنان به دورکاری 237347 10.22034/scm.2025.434269.1711 FA مصطفی حیدری هراتمه دانشیار گروه اقتصاد، واحد نراق، دانشگاه آزاد اسلامی، نراق، ایران Journal Article 2024 01 06 Background and purpose: Depending on the type of work and activity, and more importantly, the future that definitely belongs to online businesses, teleworking as a management idea will be a definite requirement in the human resource management policy and will also entail green human resource management. In the present study, the effect of teleworking on job stress with the moderating role of employees&#039; beliefs about teleworking was examined and analyzed as the research objective.<br /> Methodology: The present study is applied in terms of purpose and descriptive-survey method (three-stage/time to reduce the risk of common method variance). Data were collected through standard questionnaires; power distance and individualism with six items; job stress, beliefs in the effectiveness of teleworking and social isolation with three items each and analyzed using structural equations and Mplus software.<br /> Findings: An employee&#039;s cultural background plays an indirect role in the relationship between teleworking and job stress because it affects beliefs about teleworking isolation and effectiveness, which in turn affects the effects of teleworking on job stress. Specifically, employees with high power distance or individualism scores have positive beliefs about the effectiveness of teleworking. Employees with low power distance scores are more concerned that teleworking will lead to social isolation. Therefore, teleworking will only reduce job stress if employees do not believe that teleworking will lead to social isolation.<br /> Conclusion: Changing negative beliefs, the beneficial effects of teleworking, including effectiveness and lack of social isolation, will reduce stress, improve well-being, and reduce organizational travel costs for employees. هدف و زمینه: بسته به نوع کار و فعالیت و مهم‌تر آینده‌ایی که به طور قطع متعلق به کسب و کارهای آنلاینی است، دورکاری به عنوان یک اندیشه مدیریتی، در خط‌مشی مدیریت منابع انسانی، یک الزام قطعی خواهد بود و به نوعی مدیریت منابع انسانی سبز را هم در پی خواهد داشت. در مطالعه حاضر تاثیر دورکاری بر استرس شغلی با نقش تعدیلگر باورهای کارکنان به دورکاری به عنوان هدف پژوهش، مورد بررسی و تحلیل قرار گرفت.<br /> روش‌شناسی: مطالعه حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی-پیمایشی(سه مرحله‌ای/زمانی جهت کاهش خطر واریانس روش رایج) است. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌های استاندارد؛ فاصله قدرت و فردگرایی با شش گویه؛ استرس شغلی، باورها در زمینه اثربخشی و انزوای اجتماعی دورکاری هر کدام با سه گویه جمع‌آوری و با استفاده از معادلات ساختاری و نرم افزار ام‌پلاس مورد تحلیل قرار گرفت.<br /> یافته‌ها: زمینه فرهنگی یک کارمند، نقش غیرمستقیم بر ارتباط بین دورکاری و استرس شغلی را ایفا می‌نماید زیرا بر باورها در زمینه انزوای دورکاری و اثربخشی تاثیر دارد که به نوبه خود بر تاثیرات دورکاری بر استرس شغلی اثر می‌گذارد. به طور ویژه، کارمندان دارای امتیازات فاصله قدرت یا فردگرایی بالا، دارای باورهای مثبت در زمینه اثربخشی دورکاری هستند. کارمندان دارای امتیازات فاصله قدرت پایین، بیشتر نگران هستند که دورکاری به انزوای اجتماعی منجر شود.<br /> نتیجه‌گیری: تغییر باورهای منفی، تاثیرات مفید دورکاری از جمله اثربخشی و عدم انزوای اجتماعی، ضمن کاهش استرس، باعث بهزیستی و کاهش هزینه‌های سفرهای سازمانی کارمندان خواهد شد.