انجمن ایرانی مطالعات فرهنگی و ارتباطات جامعه فرهنگ رسانه 2322-3855 12 46 2023 05 22 Memory, narrative and protracted identity conflict in post-revolutionary Iran حافظه، روایت و بحران هویتی ممتد در ایران پساانقلابی 35 63 173131 FA مسیحا والا دانشجوی دکتری دانشگاه علامه طباطبائی سعید ذکایی دانشگاه علامه طباطبائی Journal Article 2023 02 26 Memory politics in post-revolutionary Iran had been the main element in formation of national identity. Post-revolutionary governments using the politicising of memory invent new discourses and expand it for its own legitimation and transcending the reconciled identities. Yet, these politicisation have been non-functional.The dominant memory cultures in post-revolutionary Iran destroyed the relation between memory and identity and made the remembering of revolution ambiguous.<br />Second generation one of the kinds of post-revolutionary generations using the communicative memory for remembering the past and post-memory generation the ones which indeed connect to the traumatic past through cultural memory have faced politicised memory through the effects of institutional memory.<br />In other occasions, politics of memory have been applied to demonstrate part of the past, causing the formation of situated silences, prescribed forgetfulness(amnesia) or staying in victimhood witch will result in contested identities. Narratives of past in in theses generations manifest the elements involved in formation of contest and the applications on compromisation.<br />Since then the contests in post revolutionary groups and its diversity in formation of silences or protests, ends up in protracrted identity conflict and successes or failure of a nation-states. «سیاست‌های حافظه» در ایران پس از انقلاب ابزار شکل‌دهی به هویت ملی بود. دولت‌های پساانقلابی با این ابزار به آفرینش گفتمانی نوین و گسترش مشروعیت خود و افزایش «هویت‌های مصالحه‌جو» پرداختند، اما نتیجه این سیاستگذاری‌ها ناکارآمد بود. فرهنگ‌های مسلط حافظه‌ای در ایران پس از انقلاب یادآوری گذشته را پر ابهام و به ارتباط میان «حافظه» و «هویت» آسیب زدند. <br />نسل دوم یکی از انواع نسل‌های پساانقلابی است که با حافظه ارتباطی با نسل انقلابی گذشته را به یاد می آورد و نسل پساحافظه که بیشتر از طریق حافظه فرهنگی با گذشته تروماتیک انقلاب یا جنگ ایران و عراق در ارتباطند در مواجهه با انبوه نهاد حافظه‌ها دچار سیاست‌زدگی حافظه می‌شوند. در وضعیت‌های دیگر نیز سیاست‌های فرهنگی برای یادآوری بخشی از گذشته سکوت‌های استقراریافته، فراموشی تجویزی یا قرار گرفتن در وضعیت قربانی هویت ستیزه‌جو را رشد می‌دهد. روایت گذشته از زبان این نسل‌ها اهمیت عناصر متفاوت در شکل‌گیری ستیزه‌جویی و رویکردهای آنان را در شکل‌دهی به مصالحه‌جویی‌های موقت رونمایی می‌کند.<br />ازاین‌رو شناخت دلایل ستیزه‌جویی در گروه‌های پساانقلابی و تنوع آن را قالب سکوت‌ها یا اعتراض‌ها موفقیت یا شکست دولت-ملت‌ها در ایجاد بحران هویتی را نشان می‌دهد. https://www.jscm.ir/article_173131_e560b620840838ca69dad7867f1a2fdb.pdf